Cherry

"No bird soars too high if he soars with his own wings."

 

 

วันก่อนแม่ก็มาระบายอารมณ์ใส่เราอีกแล้ว

 

เอาหนังสือบัญชีปกแข็งๆ ฟาดที่หลังของเรา ฟาดแบบไม่ยั้งเลย

 

 แล้วก็ดึงผมเรา ตบเรา ขว้างของใส่เรา

 

แล้วก็ตะโกนด่า ว่าเรามันดีไม่พอ

 

เจ็บมากๆ ออกไปร้องไห้คนเีดียว

 

คราวนี้โชคดีที่ไม่มีแผล โทรไปหาเพื่อนกับน้องสาว ไม่มีใครแล้วนิ

 

 เราจำได้เลยว่ารู้สึกเหมือนเป็นตัวระบายอารมณ์อะไรซักอย่าง

 

มันแบบ เฉย ชา มาก เหมือนกับช๊อคไปแล้ว

 

ตอนนั้นเหมือนกับว่าเราอยากจะซื้อตั๋วเพื่อแลกกับอิสรภาพจากตรงนี้

 

อยากบินไปไกลๆ ออกไปไกลๆ

 

ถามว่าโกรธแม่ไหม ไม่อ่ะ ไม่โกรธเลย

 

แต่เสียใจ เรารักแม่มากๆ ทำทุกอย่างให้แม่หมด ทำอะไรก็คิดถึงแม่ตลอด

 

เราเข้าใจเขานะ แม้จะเครียด แม้จะทำให้เราเจ็บทั้งกายและใจตลอดเวลา

 

ถึงแม้เราจะโหยหาความรัก  แต่อย่างน้อยก็ได้อยู่บ้านเดียวกันนี่

 

อย่างน้อยก็ได้กอดแม่บ้าง....

 

แม่เริ่มทำร้ายร่างกายเรามาตั้งแต่เราเข้าปี1 ตั้งแต่พ่อมีผู้หญิงคนใหม่เข้ามาอีก...

 

ไม่มีอะไรที่ไม่เคยเจอ

 

บางครั้งเราก็คุยนะ แต่เขาจะตอบกลับมาเสมอๆว่าเราไม่ดีพอ

 

เราทำตัวไม่ดี พ่อถึงไม่รักเรา

 

 ก้ากๆๆ ฟังดูนิยาย แต่นิยายก็มาจากชีวิตจริงของคนเรานี่

 

ตอน4ขวบ เราเห็นพ่อพาผู้หญิงคนนั้นมาเข้าบ้าน........

 

เราเคยถูกทิ้งไว้ที่ตลาด พ่อพยายามจะฆ่าเรา

 

ตอนม.3 พ่อเคยเอาโทรศัพท์ตบเราด้วย จำได้ว่าอายเพื่อนมาก กำลังคุยกับเพื่อนอยู่เลย

 

ตอนนั้นถ้าไม่มีแม่ เอมคงเป็นเด็กมีปัญหาพอสมควรอ่ะ

 

เอมถึงเข้าใจเขาไง  แม่ว่าแม่จะเกลียดเราแค่ไหน แต่แม่เป็นคนเดียวที่กอดเราตอนที่พ่อจะฆ่าเรา

 

เพราะฉะนั้น ต่อให้ตอนนี้แม่จะ ทำร้ายเราแค่ไหน เราก็ยอมหมดทุกอย่าง

 

555 แต่ก็เราไม่ดีพอจริงๆนี่เนอะ แต่ทำไงได้ล่ะ เราก็ทำดีสุดได้แค่นี้แหละ

 

มากกว่านี้ ก็ไม่ไหว ได้เท่านี้ เรามีความสุข ก็พอแล้วล่ะ

 

ตอนนี้คิดได้นะ ว่าเขาได้ระบายกับเราก็ยังดีกว่าไปทำร้ายใคร เราก็เป็นอย่างงี้แหละ เรื่อยๆ

 

เลือดออกหัวบ้างก็ดีค่ะ 555

 

 เมื่อวานเลยไปกินเหล้ากับเพื่อน ซึ่งมันก็ดีนะ 

 

กลับบ้านนอน ร้องไห้ เจ็บปวดเรื่องเมื่อเช้า เมาอย่างหมา เมาจนไม่รู้เรื่อง จำอะไรไม่ได้

 

เพื่อนให้เขาคนนั้นมาส่ง บ้ามาก อายเขาไหม เห็นความทุเรศที่เราเพิ่งได้ทำเป็นครั้งแรก

 

ทำไมต้องมาเห็นตอนนั้นด้วยนะ-_-" เราพูดอะไรไปบ้างวะเนี่ย จำไม่ได้ซักอย่าง

 

ตื่นมาเหวอเลย มึน ตึง

 

พอกันที-_-" จบกัน ฮือๆ

 

 

วันก่อนได้มีโอกาสไปดูเรื่องupกับเพื่อนๆค่ะ

 

เป็นหนังที่ตัวเองดู เต็ม10 เจ้ให้15 เลย

 

เป็นดูการ์ตูนที่อบอุ่นหัวใจ มีความลึก ไม่เด็กและแก่จนเกินไป

 

ดูแล้วบ่อน้ำตาแตกค่ะ ทำไมมันน่ารักได้ขนาดนี้

 

เราชอบในสึ่งที่ดิสนี่ย์ไม่เคยทำเลยคือ ความมืดมนของตัวละคร  คนเขียนบท เขียนดีมากๆค่ะ

 

ซึ่งเป็นอะไรที่เมื่อก่อน ดิสนีย์ทำไม่ด้ายทำมะด้าย [ก็รู้ๆกันอยู่]

 

บางที มันก็เป็นเหมือนกันเนอะ วางแผนไว้แล้ว แต่จังหวะและเวลา ไม่เอื้ออำนวย

 

ความฝันที่ไม่เคยได้ไล่ตามซักกะที เพราะอะไรๆมาบดบังก็ไม่รู้

 

เมื่อเห็นปู่แกแล้ว ฉันก็นึกถึงตัวเอง

 

ฉันมีความฝันอยู่1อย่าง เป็นความลับ ที่ไม่สามารถบอกใครๆได้

 

เป็นความฝันที่ฉันได้พบเจอตั้งแต่ปี1 แต่มันก็ไม่มีโอกาสที่จะได้คว้ามันไว้

 

มันมีหลายสิ่ง หลายอย่างที่มาบดบังความฝันอันนั้น และทุกอย่างก็มีเหตุผลอันสมควรของมัน

 

แล้วจริงๆแล้วความฝันนี้ มันอาจจะไม่มีวันเป็นไปได้เลย

 

ฉันจึงปรับเปลี่ยนฝันตัวเองนิดๆหน่อยๆ แต่มันก็ไม่ใช่ และไม่เหมือนกับฝันดั้งเดิม

 

ยังไงๆก็ไม่ใช่

 

แม้จะเป็นฝันที่ดีซักเพียงไร แต่มันก็ไม่ใช่ที่ต้องการ

 

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าการเสี่ยงอีกครั้ง มันจะใช่หรือไม่ มันอาจจะเป็นเพียงภาพลวงตาก็ได้

 

 แต่มันก็ดีกว่าที่จะไม่ทำตามฝันนั้นใช้มั้ยล่ะ?

 

มันคงเป็นการผจญภัยครั้งใหม่ ที่ฉันกำลังจะก้าวเดิน

 

กลัวไหม กลัว บางทีมันอาจจะจบลงก่อนที่ฉันจะได้ตามล่ามันก็ได้

 

แปลกดีนะ เมื่อก้าวเข้าไปแล้ว ฉันรู้สึกว่ามันพร่าเลือนเหลือเกิน

 

แต่ความพร่าเลือนนั้น มันช่างสวยงาม ยิ่งกว่าการมองอะไรๆที่ชัดเจนซะอีก

 

ฉันอาจจะเจ็บ  จะล้ม กับความพร่าเลือนนั้น

 

แม้มันจะดูสายไป

 

แต่มันก็ดีกว่าการที่ไม่ได้ก้าวเดิน

 

และความพร่าเลือน มันทำให้ฉันมองความฝันในใจได้ชัดเจนกว่า

 

ฟังดูเศร้าหน่อยๆเนอะ แต่มันก็งี้แหละ

 

มีคนบอกว่าให้ฉันลบความพร่าเลือนนั้นออกไป แต่ยังฉันกลัวเกินไป ฉันทำไม่ได้

 

ได้แต่ก้าวไปแบบนี้แหละ ก้าวไปในความพร่าเลือนนั้น

 

ฉันอาจจะเหนื่อยเกินไป หรือว่าคิดมากไปก็ได้ ที่ค่อยก้าวไปแบบนั้น แทนจะจะวิ่งไปพบเจอความชัดเจนเลย

 

ทำไมล่ะ ฉันเก็บฝันนี้ไว้ตั้ง4ปี อดทน และพยายามห่างจากฝันที่ไม่มีวันจะได้ก้าว

 

แต่เมื่อได้ก้าวแล้ว การที่อดทนอีกซักนิด ค่อยก้าวไป  มันก็ไม่ใช่เรื่องยากนี่เนอะ

 

แม้ว่าท้ายสุดฉันต้องเจ็บ แม้จะสิ้นไร้ซึ่งความหวัง[จริงๆ มันไม่มีหวังตั้งแต่แรกตะหากล่ะ]

 

ฉันก็ยินดีนะ 

 

เพราะอย่างน้อยความฝันของฉัน มันก็ได้ถูกไล่ตามแล้ว

 

555 นึกว่าจะได้วิจารณ์หนัง ดันระบายซะงั้นน่ะ

 

ช่วงนี้กำลังบ้าๆบวมๆกับเพื่อนๆค่ะ

 

อยู่คนเดียวก็สบายใจดี

 

แบบ มีคนที่รักเรามากมายเลยเนอะ ไรแบบนั้น

 

อยากหัดขับรถจัง แต่ว่าต้องทำงานอ่ะ แรงจะตื่นยังไม่มีเลยT^T

 

วันนี้มีลูกค้าญี่ปุ่นมาดูห้อง ปวดหัวมากๆ ฟังเขาพูดENGไม่ออก เร็วเว่อร์ แถมมีโตะๆโนะๆมาด้วยอ่ะ

 

อยากเล่นดนตรี อยากเอาน้องหมาไปเดินเล่น อยากไปเที่ยวกับเพื่อน[แต่ก็อยู่กรุงเทพหมดอ่ะ]

 

อยากกินเค้ก อยากไปดูหนัง อยากไปฟังเพลงที่Good view

 

คิดถึงช่วงเวลาที่ได้เล่นดนตรีครั้งนั้นจัง

 

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 17 Jun 2009 22:58:53 by cherryrabbit